Διήγημα: Η σκιά στο πορτραίτο
Διήγημα εμπνευσμένο από τον Έντγκαρ Άλαν Πόε που σαν σήμερα είχε πεθάνει. Η σκιά στο πορτραίτο [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] Η βροχή έπεφτε αδιάκοπα εκείνο το βράδυ, σαν να ήθελε να ξεπλύνει κάθε ίχνος ζωής απ’ τη γη. Το σπίτι ήταν βυθισμένο στο μισοσκόταδο, μόνο ένα κερί τρεμόπαιζε πάνω στο γραφείο, ρίχνοντας αλλόκοσμες σκιές στους τοίχους. Έμενα μόνος... μόνος με τις αναμνήσεις και με το πορτραίτο της Χέλεν. Η Χέλεν... Ήταν η ζωή μου, κι όμως πέθανε ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα. Από τότε, τίποτα δεν είχε μείνει ίδιο. Για να κρατήσω κάτι απ’ τη μορφή της, παρήγγειλα το πορτραίτο της σ’ έναν ζωγράφο που φημιζόταν για την ικανότητά του να «αιχμαλωτίζει τη ψυχή». Το έργο ήταν θαυμάσιο. Τόσο ζωντανό, που ορκιζόμουν πως τα μάτια της με ακολουθούσαν όπου κι αν στεκόμουν. Τις πρώτες εβδομάδες, έβρισκα παρηγοριά στο βλέμμα της. Αλλά ύστερα άρχισαν τα παράξενα. Κάθε νύχτα, όταν το κερί λιγόστευε, μου φαινόταν πως η έκφρασή της άλλαζε. Το χαμόγελο, που άλλοτε ήταν ήρεμο, έπαιρνε μια υποψία ειρωνείας...