Η αυλή με τα χίλια χρώματα [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] Τα προηγούμενα μέρη βρίσκονται δημοσιευμένα εδώ στον ιστότοπο. Ακολουθούν τα μέρη 6ο και 7ο Η Ανθή δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της από την Κυριακή. Τίποτε δεν είχε καμία λογική. Κι όμως, όλα φάνταζαν πιο αληθινά απ’ό,τι οτιδήποτε άλλο είχε ζήσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Έκανε ένα βήμα μπροστά και το φως της αυλής μετατοπίστηκε απότομα. Ο ήλιος έπεσε βίαια πίσω από τη μουριά. Η σκιά της μικρής επιμηκύνθηκε, τύλιξε την κούνια, το χώμα, και… κάτι φανερώθηκε στο έδαφος. Ένα σημάδι. Ένας στρογγυλός λεκές, σαν υγρό που είχε ποτίσει το χώμα χρόνια πριν. Κι όμως, ήταν φρέσκος. Το βλέμμα της Ανθής καρφώθηκε πάνω του. Μια μνήμη έσκισε το μυαλό της σαν λεπίδα: *Το παιχνίδι με το «σπίτι» *Τα«μαγειρέματα» με πέτρες *Η μικρή Κυριακή που ήθελε να παίξει, αλλά δεν ήξερε να μιλήσει *Η ενοχλητική της επιμονή *Η στιγμή που κάποιος είπε: «Ας την κλείσουμε μέσα για λίγο. Θα δούμε αν θα βγει». Η Ανθή ένιωσε την ανάσα της να στε...