Διήγημα: Ο ποιητής και η χαμένη έμπνευση
Ο ποιητής και η χαμένη έμπνευση [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] Ο Ορέστης καθόταν στο ξύλινο γραφείο του, το φως από το κερί τρεμόπαιζε πάνω στα κιτρινισμένα χαρτιά. Η πένα του ακουμπούσε το χαρτί, αλλά δεν έγραφε. Εδώ και μήνες, οι λέξεις είχαν σωπάσει. Σαν να είχε αδειάσει το μυαλό του από κάθε εικόνα, κάθε συναίσθημα που κάποτε ξεχείλιζε από μέσα του. Η έμπνευση τον είχε εγκαταλείψει. Περιπλανιόταν στους δρόμους της πόλης, στις αγορές, στα σοκάκια, μήπως τη βρει ξανά. Διάβαζε τα παλιά του ποιήματα, μήπως ξυπνήσει μέσα του η ίδια φωτιά. Τίποτα. Κάθε λέξη του φαινόταν ξένη, σαν να ανήκε σε κάποιον άλλο. Ένα βράδυ, αποφάσισε να περπατήσει μέχρι τον λόφο πάνω από την πόλη, εκεί όπου κάποτε κοιτούσε τ’αστέρια και έγραφε μέχρι το ξημέρωμα. Κάθισε πάνω σε μια πέτρα και κοίταξε τον ουρανό. «Γιατί με άφησες;» ψιθύρισε. Ο άνεμος δυνάμωσε και μια γυναικεία μορφή ξεπρόβαλε από το φεγγαρόφως. Φορούσε ένα μακρύ, διάφανο χιτώνα και τα μαλλιά της ήταν χρυσά πάνω στους ώμους της. «Δεν σε άφησα,» εί...