Literary Loom 2

 Τα βήματα στην αποβάθρα [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] [Μέρος 3ο - τελευταίο] Για πρώτη φορά από τον θάνατο του αδελφού της, άφησε τον εαυτό της να κλάψει χωρίς να κρύβεται, χωρίς να φιλτράρει, χωρίς να σφίγγει τα δόντια της. «Δεν μπορώ…» είπε, με λυγμό. Η θάλασσα απάντησε με έναν απαλό παφλασμό που έμοιαζε με χάδι. Άφησέ με. Δεν ήξερε αν άκουσε πραγματικά τη φράση ή αν απλώς τη σκέφτηκε. Αλλά ήξερε ότι ήταν αληθινή. Κι ενώ η Άννα έτρεμε, η μορφή στην ομίχλη έκανε μια μικρή κίνηση προς τα πίσω, σαν να την απαλλάσσει από το βάρος της παρουσίας της. Τα βήματα άρχισαν ξανά. Αυτή τη φορά απομακρύνονταν. Η ομίχλη άνοιγε σιγά σιγά, σαν αυλαία που πέφτει μετά από μια παράσταση που κράτησε πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Η σκιά βυθίστηκε στο σκοτάδι. Και η ησυχία έκλεισε από πάνω της. Η Άννα έμεινε μόνη στην αποβάθρα. Με την καρδιά της άδεια για πρώτη φορά. Και με το νερό ήρεμο, σχεδόν καθησυχαστικό, σαν να είχε τελειώσει κάτι που κρατούσε και τους δύο φυλακισμένους. Η ομίχλη εκείνο το βρ...

  Τα βήματα στην αποβάθρα [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] (Μέρος 2ο) Ώρες μετά, το βράδυ Η ομίχλη εκείνο το βράδυ ήταν τόσο πυκνή που έμοιαζε ζωντανή. Απλωνόταν χαμηλά πάνω από τη θάλασσα, σαν κάτι που περίμενε σιωπηλά να δει ποιος θα πλησιάσει. Η Άννα στεκόταν στην αρχή της αποβάθρας, κρατώντας το παλτό της κλειστό και με τα χέρια στις τσέπες. Τα πόδια της έτρεμαν, όχι από το κρύο, αλλά από την περίεργη αίσθηση ότι η θάλασσα την κοιτούσε. Είχε αποφασίσει, θα περίμενε ως το ξημέρωμα. Ήθελε απαντήσεις, ήθελε να ξέρει αν οι πατημασιές ήταν παιχνίδι του μυαλού της ή κάτι άλλο... κάτι που δεν είχε το θάρρος να ονοματίσει. Η θεία της είχε προσπαθήσει να τη σταματήσει. «Μην πας εκεί μόνη σου. Ορισμένα πράγματα… δεν θέλουν συντροφιά». «Αυτά φοβάμαι περισσότερο αν τα αφήσω μόνα τους,» της είχε απαντήσει η Άννα. Τώρα όμως, στην ησυχία της νύχτας, η αυτοπεποίθησή της έμοιαζε αδύναμη. Τα πάντα ήταν παράξενα ήσυχα. Ούτε κύματα, ούτε γλάροι, ούτε αέρας. Σαν το χωριό να είχε κρατήσει την αναπνοή του....

  Τα βήματα στην αποβάθρα [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] (Μέρος 1ο) Ο αέρας στο χωριό μύριζε παράξενα. Η Άννα έφτασε με το απογευματινό λεωφορείο, κουβαλώντας μια βαλίτσα ρούχα και το βάρος ενός ονόματος που δεν ήθελε πια να λέει δυνατά: Μιχάλης. Ο μικρός της αδελφός. Ο νεκρός της αδελφός. Ή αυτό έλεγαν. Η θεία της την περίμενε στην άκρη του δρόμου. «Καλώς ήρθες, Αννούλα,» είπε, αλλά η φωνή της δεν είχε ζεστασιά. Φαινόταν προφυλακτική. «Θα μείνω λίγο μόνο,» απάντησε η Άννα. «Μέχρι να… ηρεμήσω». Η θεία δεν ρώτησε «από τι». Κανείς στο χωριό δεν ρωτούσε πολλά. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει όταν οι δύο γυναίκες πήραν τον στενό δρόμο προς το σπίτι. Η Άννα πρόσεξε πρώτη την αποβάθρα: ένα μακρύ, ξύλινο δάχτυλο που έμπαινε βαθιά στο νερό, σαν κάποιος να έψαχνε να αγγίξει κάτι άπιαστο. Τα σανίδια έμοιαζαν σκούρα από την υγρασία, κι όμως δεν έτριζαν. Η ραχοκοκαλιά της ανατρίχιασε. «Από ’κει μπαίνει ο καιρός,» είπε η θεία, χωρίς να την κοιτά. «Ο καιρός;» «Ο καιρός, τα νέα, οι χαρές, οι λύπες… όλ...

Κυκλοφόρησε την Κυριακή του Πάσχα το νέο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού Literary Loom, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση ενός κύκλου βαθιά δημιουργικού, ουσιαστικού και γεμάτου έμπνευση. Το Literary Loom 2, μέσα από τις δωρεάν ψηφιακές του εκδόσεις, αποτέλεσε όλα αυτά τα χρόνια έναν ζωντανό χώρο συνάντησης λέξεων, φωνών και ιδεών, φιλοξενώντας συνολικά 40 τεύχη του περιοδικού και 11 συλλογικά έργα και ανθολογίες. Η πορεία αυτή υπήρξε διαρκώς εξελισσόμενη, μια δημιουργική διαδικασία που έφερε τη λογοτεχνία πιο κοντά σε δημιουργούς και αναγνώστες. Με το παρόν τεύχος, ο κύκλος των ψηφιακών εκδόσεων φτάνει φυσικά στο τέλος του, αφήνοντας πίσω του μια πολύτιμη παρακαταθήκη. Το ταξίδι, ωστόσο, συνεχίζεται. Εκκρεμεί η έκδοση πέντε ακόμη ψηφιακών ανθολογιών, οι οποίες θα ολοκληρώσουν αυτό το κεφάλαιο, διατηρώντας ζωντανή τη δημιουργική του πνοή έως την τελευταία του στιγμή. Παράλληλα, ανοίγεται ένας νέος δρόμος: το περιοδικό προετοιμάζεται να περάσει σε έντυπη μορφή, με νέο όνομα και ανανεωμέν...