Literary Loom 2

Η αυλή με τα χίλια χρώματα  [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] Ακολουθεί η ιστορία όπως έχει δημοσιευθεί μέχρι στιγμής σε συνέχειες, από το πρώτο έως το πιο πρόσφατο κεφάλαιο. Η Ανθή στάθηκε μπροστά από την ξύλινη αυλόπορτα με τους σκουριασμένους μεντεσέδες. Ήταν απόγευμα, και ο ήλιος ακουμπούσε πλάγια πάνω στις πέτρες του καλντεριμιού, φωτίζοντας την αυλή με μια ζεστασιά που φαινόταν ψεύτικη. Μύριζε γιασεμί, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα από τότε που έφυγε... κι ας είχαν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Έσπρωξε την πόρτα διστακτικά. Έτριξε βαριά, σαν να παραπονιόταν. Το βλέμμα της ταξίδεψε στις πήλινες γλάστρες που ξεχείλιζαν από βουκαμβίλιες, βασιλικούς, γεράνια, παχύφυτα. Η γιαγιά της είχε λατρέψει τα φυτά και η αυλή ήταν ακόμα το μικρό της βασίλειο, αν και η ίδια δεν υπήρχε πια. Η σκόνη αιωρούνταν στο εσωτερικό του σπιτιού καθώς άνοιγε τα παράθυρα. Η Ανθή δεν ήταν έτοιμη για τη μυρωδιά της υγρασίας, και κάτι άλλο, σαν παγωμένη ανάμνηση. Περιηγήθηκε αργά στα δωμάτια. Η γιαγιά Δανάη είχ...

Η αυλή με τα χίλια χρώματα  [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή]  Τα προηγούμενα μέρη βρίσκονται δημοσιευμένα εδώ στον ιστότοπο. Μέρος 5ο. Η κορδέλα και το όνομα Η Ανθή έκανε ένα βήμα πίσω. Η φιγούρα του κοριτσιού παρέμενε εκεί, ακίνητη στο βάθος της αίθουσας. Σχεδόν διάφανη στο μισοσκόταδο, μα αρκετά καθαρή για να διακρίνει τη χλωμή επιδερμίδα και το βλέμμα που έμοιαζε να μην ανήκει στην ηλικία του παιδιού. Το χαμόγελο της μικρής δεν ήταν τρυφερό. Ήταν σαν να ήξερε κάτι που η Ανθή είχε ξεχάσει. Η Ανθή στράφηκε προς το ντουλάπι. Το βλέμμα της έπεσε στην κορδέλα: ροζ, παλιά, λερωμένη από σκόνη. Την ξεκούμπωσε από το μεταλλικό ράφι. Ήταν δεμένη προσεκτικά, με έναν κόμπο στο κέντρο. Ξετύλιξε την άκρη. Ένα όνομα, σχεδόν σβησμένο από τον χρόνο: «Κυριακή» Η Ανθή ένιωσε τη λέξη να ηχεί μέσα της. Ξαφνικά, η φωνή που είχε ακούσει στο τηλέφωνο αποκτούσε νόημα. Η εικόνα της μικρής στη φωτογραφία έπαιρνε ταυτότητα. Γύρισε ξανά, αλλά η φιγούρα είχε εξαφανιστεί. Έτρεξε προς το σημείο όπου στεκόταν, κ...

Η αυλή με τα χίλια χρώματα  [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή]  Τα προηγούμενα μέρη βρίσκονται δημοσιευμένα εδώ στον ιστότοπο. Μέρος 4ο. Η φωνή από τη γραμμή Η Ανθή πάγωσε. Η φωνή που είχε ακούσει δεν ήταν φαντασίωση. Ήταν καθαρή, όσο μπορεί να είναι μια φωνή μέσα από στατικό ηλεκτρισμό και παλιωμένες καλωδιώσεις. Παιδική, ξεκάθαρα. Αλλά δεν ανήκε στη Λία όπως την θυμόταν. «Ποιος… είσαι;» ψιθύρισε στο ακουστικό. Η γραμμή έκανε ένα βόμβο και μετά... σιωπή. Μα αμέσως ακούστηκε ένας ακόμα ψίθυρος. Αυτή τη φορά πιο κοντά στο αυτί της. «Δεν τελείωσε ποτέ...» Η Ανθή έκλεισε απότομα το τηλέφωνο και έμεινε ακίνητη, προσπαθώντας να ακούσει αν υπήρχε κάποιος στο σπίτι. Το μόνο που ακουγόταν ήταν το ρολόι της κουζίνας. Τικ-τακ. Κάθε δευτερόλεπτο ακουγόταν σαν χτύπος καρδιάς. Άνοιξε ξανά τον φάκελο και κοίταξε προσεκτικά την ημερομηνία: 17 Αυγούστου 2008. Την ίδια μέρα που η Λία εξαφανίστηκε στο ποτάμι, στο κάτω μέρος του χωριού. Οι έρευνες είχαν σταματήσει έπειτα από μερικές μέρες. Η αστυνομία δ...

Η αυλή με τα χίλια χρώματα  [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή]  Τα δύο προηγούμενα μέρη δημοσιεύτηκαν τις προηγούμενες ημέρες. Μέρος 3ο. Το ξύλινο κουτί Η πόρτα της σοφίτας έτριξε ελαφρά καθώς έκλεινε με δύναμη πίσω της. Η Ανθή γύρισε απότομα και την κοίταξε. Δεν φυσούσε. Κανένα ρεύμα αέρα δεν μπορούσε να εξηγήσει την κίνηση. Στάθηκε ακίνητη για λίγα δευτερόλεπτα, αφουγκραζόμενη. Ο ήχος του ίδιου της του αναπνευστικού συστήματος ακουγόταν δυνατός μέσα στη σιωπή. Στη μέση του δωματίου, το ξύλινο κουτί, παλιό, με σκασμένες ενώσεις και μεταλλικές γωνίες. Δεν υπήρχε λουκέτο, αλλά το καπάκι ήταν βαρύ. Η Ανθή το σήκωσε σιγά, με τα χέρια της να τρέμουν. Μέσα υπήρχε ένα μικρό κουβερτάκι, ένα παιδικό παιχνίδι ξεφτισμένο, κι ένα ζευγάρι παιδικά γυαλιά ηλίου. Το στομάχι της σφίχτηκε. Ήταν πράγματα που θα ανήκαν σε ένα πολύ μικρό παιδί. Όχι στη Λία, αλλά σε κάποιον πιο μικρό. Κάτω από τα αντικείμενα, μια στοίβα παλιά ρούχα, διπλωμένα προσεκτικά. Πάνω τους, ένα κουτί σπίρτα και ένα άδειο κερί. Άν...

  Η αυλή με τα χίλια χρώματα  [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή]  Το μέρος 1ο δημοσιεύτηκε χθες. Μέρος 2ο. Τα παπούτσια και ο ξένος ήχος Η Ανθή στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητη, κρατώντας τα παιδικά παπούτσια στα χέρια, χωρίς να μπορεί να καταλάβει γιατί τα χέρια της έτρεμαν. Το χτύπημα στην αυλόπορτα είχε ακουστεί καθαρά. Δυνατό, σταθερό, με απόσταση ανάμεσα στις επαναλήψεις του. Δεν ήταν κάποιος περαστικός που ακούμπησε τυχαία. Κάποιος περίμενε απάντηση. Έβαλε τα παπούτσια σε μια σακούλα και τα έκρυψε στο ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη. Άνοιξε προσεκτικά την εξώπορτα του σπιτιού και βγήκε στο μισοσκόταδο. Η αυλή έλαμπε από το φως του φεγγαριού. Σκιές από τα κλαδιά των λουλουδιών πάλλονταν στους τοίχους, σαν να χόρευαν αργά. Η πόρτα της αυλής ήταν κλειστή. Καμία φιγούρα απ’ έξω, κανένας ήχος πια. Την έσπρωξε και κοίταξε στον δρόμο. Κανείς. Περπάτησε μέχρι το φράχτη και κοίταξε τριγύρω, αλλά το καλντερίμι ήταν άδειο. Μονάχα ο μακρινός ήχος από ένα τζιτζίκι και ένας αέρας που ...

  Η αυλή με τα χίλια χρώματα  [Γράφει η Μαριλένα Ξυψιτή] Μέρος 1ο. Η Επιστροφή Η Ανθή στάθηκε μπροστά από την ξύλινη αυλόπορτα με τους σκουριασμένους μεντεσέδες. Ήταν απόγευμα, και ο ήλιος ακουμπούσε πλάγια πάνω στις πέτρες του καλντεριμιού, φωτίζοντας την αυλή με μια ζεστασιά που φαινόταν ψεύτικη. Μύριζε γιασεμί, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα από τότε που έφυγε... κι ας είχαν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Έσπρωξε την πόρτα διστακτικά. Έτριξε βαριά, σαν να παραπονιόταν. Το βλέμμα της ταξίδεψε στις πήλινες γλάστρες που ξεχείλιζαν από βουκαμβίλιες, βασιλικούς, γεράνια, παχύφυτα. Η γιαγιά της είχε λατρέψει τα φυτά και η αυλή ήταν ακόμα το μικρό της βασίλειο, αν και η ίδια δεν υπήρχε πια. Η σκόνη αιωρούνταν στο εσωτερικό του σπιτιού καθώς άνοιγε τα παράθυρα. Η Ανθή δεν ήταν έτοιμη για τη μυρωδιά της υγρασίας, και κάτι άλλο, σαν παγωμένη ανάμνηση. Περιηγήθηκε αργά στα δωμάτια. Η γιαγιά Δανάη είχε αφήσει τα πάντα τακτοποιημένα, σχεδόν τελετουργικά. Δεν υπήρχε ακαταστασία. Μόνο σ...

  5ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Διηγήματος Literary Loom 2 – Καλοκαίρι 2025 Θέμα: «Ό,τι αφήνει πίσω» Μετά τη μεγάλη επιτυχία του 4ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού, ο λογοτεχνικός ιστότοπος Literary Loom 2 προκηρύσσει τον 5ο Καλοκαιρινό Διαγωνισμό Διηγήματος, που θα διαρκέσει από 1 Ιουνίου έως και 31 Αυγούστου 2025. Θέμα: «Ό,τι αφήνει πίσω» Το καλοκαίρι, όσο και να μοιάζει εποχή ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς, είναι συχνά το τέλος κάποιου κύκλου. Μια στιγμή μετάβασης. Ένας αποχαιρετισμός. Μια αναχώρηση ή μια τελευταία ευκαιρία. Καθώς πλησιάζει το φθινόπωρο, κάτι αλλάζει. Το φως γλυκαίνει, ο χρόνος βαθαίνει, και νέες αρχές διαφαίνονται μέσα από όσα άφησε πίσω το καλοκαίρι. Σας προσκαλούμε να γράψετε ιστορίες μεταβολής, αποχωρισμού, ωρίμανσης και εσωτερικής μετακίνησης. Ιστορίες που πατούν στο κατώφλι του φθινοπώρου και κοιτούν πίσω – ή μπροστά. ~~~ ✏️ Ενδεικτικά ερωτήματα για έμπνευση: • Ποιο γεγονός αυτό το καλοκαίρι άλλαξε οριστικά μια ζωή; • Ποιος αποχωρεί και τι αφήνει πίσω; • Μπορεί η απώλ...

  Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην επικοινωνία που είχαμε την Πέμπτη 29 Μαΐου με τον δικηγόρο κύριο Άγγελο Κουνάδη, σχετικά με την υπόθεση παραπλανητικής συνομιλίας στην οποία ο συγγραφέας Βασίλης Μέγας προσποιήθηκε έναν ανύπαρκτο συνεργάτη του δικηγορικού του γραφείου. Σήμερα, δημοσιεύουμε αυτούσια την επίσημη απάντηση του Δικηγορικού Γραφείου, όπως μας εστάλη και γραπτώς.