Άρθρο για τις απειλές εναντίον του Literary Loom 2

«Δεν σιωπώ όταν κάποιοι απειλούν τον πολιτισμό»

Άρθρο του Νίκου Σπυρίδη**

Δεν περίμενα πως θα χρειαστεί να γράψω αυτό το άρθρο. Όχι, για να σχολιάσω ένα βιβλίο, αλλά για να τοποθετηθώ δημόσια απέναντι σε μια σειρά γεγονότων που αφορούν, όχι μόνο ένα λογοτεχνικό περιοδικό, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε –ή δεν στεκόμαστε– δίπλα στους ανθρώπους του πολιτισμού.

Το Literary Loom 2 βρέθηκε, αναίτια, στο επίκεντρο απειλών και εκφοβιστικών συμπεριφορών επειδή τόλμησε να κάνει το αυτονόητο: να παρουσιάσει ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο που δεν κυκλοφορεί ευρέως, δεν έχει πίσω του ένα πανίσχυρο όνομα ή χιλιάδες πωλήσεις. Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς η επιλογή του περιοδικού να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. Να είναι μια πράξη εμπιστοσύνης.

Ωστόσο, η στήριξη αυτή δεν έγινε χωρίς κόστος. Η ιδιοκτήτρια του περιοδικού δέχθηκε ευθείες απειλές από άτομο που παρενέβη με το θράσος ανωνυμίας, απαιτώντας να αποσυρθεί η δημοσίευση και απειλώντας ακόμη και με παρέμβαση σε εκδηλώσεις.

Εκεί που περίμενα να δω δημόσια στήριξη από τον εκδοτικό οίκο του συγγραφέα, υπήρξε σιωπή. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς μια ξεκάθαρη θέση του συγγραφέα υπέρ του περιοδικού που στάθηκε στο πλευρό του, η στάση του παρέμεινε ουδέτερη, ίσως υπερβολικά ουδέτερη για τις περιστάσεις.

Δεν γνωρίζω τα κίνητρα του. Δεν βιάζομαι να κρίνω. Αλλά μαθαίνω –και αυτό με προβληματίζει– ότι η ιδιοκτήτρια του περιοδικού αποκλείστηκε στη συνέχεια από μια δική του λογοτεχνική διαδικτυακή ομάδα. Μια απόφαση που, ανεξαρτήτως αιτίας, δημιουργεί ερωτήματα: γιατί αυτή η απόσταση, και γιατί τώρα;

Και εδώ έρχεται μια ανθρώπινη σκέψη. Όταν ο συγγραφέας δεν είχε τη δυνατότητα να εκδώσει το έργο του, ήταν ελάχιστοι εκείνοι που τότε του στάθηκαν. Που πίστεψαν στο ταλέντο του, τον στήριξαν πρακτικά και ηθικά, χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα. Σήμερα που το βιβλίο του βρίσκεται στα χέρια των αναγνωστών, αναρωτιέμαι –όχι με επίκριση, αλλά με ειλικρινή αγωνία– πώς φερόμαστε σε εκείνους που μας στήριξαν όταν τίποτα δεν ήταν εύκολο. Μένει πάντα ανοιχτό το ερώτημα πώς διαχειριζόμαστε την ευγνωμοσύνη όταν αλλάζουν οι συνθήκες μας.

Δεν κατηγορώ. Θέτω ερωτήματα. Στέκομαι, όμως, ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε μορφή εκφοβισμού. Και στέκομαι δίπλα στο Literary Loom 2 –όχι, επειδή συμφωνώ πάντα με τις επιλογές του– αλλά επειδή έκανε αυτό που δεν τόλμησαν πολλοί: στήριξε ένα νέο συγγραφέα χωρίς να κοιτά το εμπορικό του αποτύπωμα. Στάθηκε με καθαρό βλέμμα όταν άλλοι προτίμησαν τη σιωπή.

Σε ένα χώρο που βασίζεται στον λόγο, η σιωπή είναι επίσης δήλωση. Κι εγώ, προσωπικά, επιλέγω να μην σωπάσω.

**[Ο Νίκος Σπυρίδης είναι Έλληνας συγγραφέας μόνιμος κάτοικος Λονδίνου, τακτικός αναγνώστης του Literary Loom 2]